خزان بنشست و گل با بادها رفت .... بهار از خاطر شمشادها رفت

آرزومه كه يه لحظه روبروي من بايستي
آخه قلبم نگرونه توي شهري كه تو نيستي

تو خيال كن آدماي همه دنيا توي شهره
توي شهر بي تو اما دل من با همه قهره

توي شهري كه تو نيستي همه جا رو غم گرفته
هر كجا رفتي صدام كن عزيزم دلم گرفته

شدم اون غريبه اي كه تو نباشي نمي ارزه
دارم از نفس مي افتم مثل يه گياه هرزه

پ-ن:
heydar baba! yakhchilighi alimizdan aliplar
yakhchi bizi yaman darda saliplar

۱. به خاطر همه چی متاسفم، دوست نداشتم این جوری ناراحتت کنم.

۲.ممنونم که تغییراتی رو که باید تو این وبلاگ انجام دادی.

۳.تنفر زشته و ما هیچ وقت یاد نگرفتیم زشت باشیم.

ما بد نبودیم،

فقط... بچه بودیم.

۴.بزرگترين دلتنگي اينه که بدوني کسي که دوستش داري هيچوقت مال تو

نمي شه اينه که بدوني يه روز از کسي که دوستش داري بايد جدا بشي چه بخواي چه نخواي.

پس هیچوقت از خاطره ها یه سد نساز.

۵. این آخری یه دعاست، مثل دعای مادر بزرگا:

 الهی خوشبخت بشی.

به اونی که مال توه برسی.

و هیچوقت دلت نشکنه.

این بار یه خدا حافظ واقعی.

نه با گریه، نه با کینه.

پر از آرزوهای خوب.

به سلامت سفر تو، ....

همین!

پ.ن: این پست از

Holly blue

 بود.

سلام دوستان، این روزا دیر به دیر آپ میکنم(ببخشید!)، کمتر کسی رو میشناسم که این آهنگ گوگوش رو نشنیده باشه، شعرش از استاد اردلان سرافراز هست، بازم دلم گرفته بود که پست دادم.

اون كه هر چی ابر دنياس
خونه داره تو چشاش
اون كه ناچاره بخنده
اما گريه ست خنده هاش
اون كه تو شهرش غريبه با يه عالم آشنا
هيچ كدوم باور نكردند غربت تلخ صداش
اون منم، اون منم، اون منم
بغضمو تو گلوم مي شكنم

ديروز من مثل امروز مثل فرداس
هر روز دستام سردو تنهاس
ديروز، امروز، فردا
خيلي سخته اين تنهايي بي فردايي
تنها موندن تنها خوندن
تنها، تنها، تنها

اون كه خيلي قصه داره رو لبهاي بي صداش
مونده فريادش تو سينه در نمي ياد از لباش
قد يه دنيا كتابه با يه عالم گفتني
هر كدوم از قصه هاشو هر كدوم از غصه هاش
اون منم، اون منم، اون منم
بغضمو تو گلوم می شكنم

زرد است كه لبريز حقايق شده است  /  تلخ است كه با درد موافق شده است
شاعر نشدی وگرنه می فهميدی  /  پائيز بهاری است كه عاشق شده است

غم تو خوب داره آتیش توی جونم میزنه

از خجالت نمی تونم تو چشمات نگاه کنم

دروازه بون نگاهت منو با چوب میزنه

امروز اولین روز مهر، همین الانم که دارم این پست رو می نویسم خیلی ها سر کلاس هستن، خوش به حالشون!
منم داشتم کتابامو جمع و جور میکردم، نا خودآگاه اولین صفحه یکی از کتابارو باز کردم و...

و هرگز از یاد نخواهم برد!

کاش لحظه ای فرصت برگشت بود
کاش لحظه ای من، من نبود
کاش لحظه ی غفلت و تردید نبود
کاش لحظه ای صبر لحظه ای میل بر بودن بود
کاش لحظه ای غرور بر سر دار بود
کاش لحظه ای من و تو، ما بود
کاش هوس، سیبِ آدم نبود
کاش هوس زا اراده آدم بود
و صدایی آشنا...
کاش در دفتر ما کاش نبود